باور

آسمان ابری است افق خالیتر از هرگز و من آرام در خیالی دور باور می کنم باور می کنم هستم باور می کنم می بینم باور می کنم نفس می کشم پروانه مرا رد می کند، بر من نمی نشیند باورم نمی کند باران می بارد، خیس می شوم باورم نمی کند گرد پیری بر روزگارم می نشیند باورم نمی کند در گوشه تاریخ گم می شوم باورم نمی کنم